spotlight-album-2016

Voor de 31ste week van De Leeuwenkuil in 2017 is het Spotlight Album gemaakt door Arcade Fire. Hun vijfde studio album tot nu toe draagt de titel Everyting Now en bevat 13 top tracks, waarvan je er vijf gaat horen in de show.

.



Gunter Van Assche bespreekt het album op de website van dagbladDe Morgen. Jij kunt gaan horen of je het met hem eens bent, in De Leeuwenkuil.

“Assisted suicide: she dreams about dying all the time”, zingt Win Butler in ‘Creature Comfort’. “She told me she came so close, filled up the bathtub and put on our first record.” De zinnen komen binnen als een mokerslag. Op een nerveuze beat, een opzwepend ritme en ingekapseld in een haast naïef popmelodietje laat Arcade Fire zelfdoding als een donkere geest ronddolen. Wie de tekst gewoon naast zich neerlegt, zwijmelt ongetwijfeld bij de haast euforische en moddervette synths. Maar met een haast macaber genoegen leggen de lyrics je aderen open tot je emotioneel leeggebloed achterblijft.

Die single lijkt de toon te zetten voor de rest van het album. Niet alleen omdat er in het door een laconiek sexy baslijntje gestutte ‘Good God Damn’ alweer naar suïcide wordt verwezen (“Put your favourite record on baby / And fill the bathtub up”), of omdat dromen en dood in heel wat andere songs een bijrolletje wordt toebedeeld. Maar vooral omdat Arcade Fire voortdurend kinderlijk opgewekt en dansbaar klinkt, terwijl de teksten soms verbijsterend troosteloos zijn. Er wordt gedroomd over sterven. Dansen om te overleven, lijkt dus de boodschap.

‘Chemistry’ (“My heart’s a city, you’re out to destroy”) houdt het midden tussen een straatparade in New Orleans en zomerse ska, terwijl het sarcastische ‘Infinite Content’ neigt naar drammerige punk om dan naadloos over te gaan in de gezandstraalde folk van ’Infinite_Content’. Die laatste twee songs vatten de gedachte achter Everything Now samen: “Infinite content… Infinite content… We’re infinitely content!”, klinkt het sarcastisch.

Butler bekijkt de wereld van 2017 als een bevreemde buitenstaander: gevoelens, gedachten, opinies en entertainment worden aan ontelbare terabytes per seconde op je afgevuurd, en nog blijft elke binge-gebruiker leeg en onvervuld achter. Het verklaart meteen ook de titel van de plaat: iedereen wil “alles nu”.

Op dat vlak laat de groep zélf zich trouwens ook niet helemaal onbetuigd. Arcade Fire hinkelt zo snel tussen stijlen en genres, waardoor ze je na de eerste beluisteringen verward en overrompeld achterlaat. Disco lijkt de voornaamste leidraad, maar de groep geeft net zo gul kopjes aan ABBA en Gloria Gaynor (‘Everything Now’) als aan The Clash en The Stones (‘Good God Damn’), LCD Soundsystem (‘Creature Comfort’) of Talking Heads (‘Signs of Life’). Die genereuze sound is ongetwijfeld toe te schrijven aan het feit dat de plaat mee geproducet werd door vrienden van verschillende pluimage: onder meer Thomas Bangalter (Daft Punk), Steve Mackey (Pulp) en Geoff Barrow (Portishead) stonden achter de knoppen, en leken vastbesloten om de luisteraar niet al te vaak houvast te bieden.

Het zou ons niets verbazen als Everything Now de fans van Funeral om die reden op een dwaalspoor zou zetten, of hen zelfs effenaf laat vervreemden van de groep. Maar dat is dan hun verlies: deze rollercoaster die nooit lijkt te stoppen – het album kun je in een oneindige lus blijven afspelen – is er één waar je in geen tijd aan verslaafd kan raken. Nog een ritje!

Categorieën: Spotlight Album